Blogs

Werken aan jezelf.

De maand mei bracht ons licht, kleur en nieuwe energie.

De zon kreeg meer kracht, bloemen openden zich, de bomen lieten hun frisse groene kleuren zien en de dieren kregen kleintjes.

Ik nodig jullie uit om ook te groeien.

Ik heb mijn eerste workshop gegeven over je innerlijke tuin.
Een workshop waarin je op zoek gaat via meditaties en creatieve opdrachten naar wat je mag loslaten en wat je mag planten om te groeien.

Nu juni is aangebroken bereikt de zon haar hoogste punt en schenkt de natuur ons haar meest uitbundige kleuren.
Het is de tijd van lange dagen, geurende bloemen, rijpende vruchten en fladderende vlinders. Een maand waarin alles in volle bloei staat en jij ook.

Besef dat jij net als de natuur gemaakt bent om te stralen en dit een goed moment is om aan jezelf te werken.

Wat is aan jezelf werken?

Dit betekent bewust tijd nemen voor persoonlijke groei, zelfinzicht en ontwikkeling. Het is een proces van luisteren naar je innerlijke stem, patronen doorbreken en jezelf ruimte geven om te bloeien. Je leert omgaan met je emoties, grenzen stellen, oude overtuigingen loslaten en stappen zetten richting een leven dat écht bij je past. Het vraagt eerlijkheid, moed en zachtheid. Geen perfectie maar bereidheid om steeds weer dichter bij jezelf te komen.

Wil je nog dingen loslaten of planten maar weet niet goed hoe? Dan kan je de workshop "Innerlijke tuin" nog altijd aanvragen alleen of met vrienden. Je krijgt op het einde jouw persoonlijke werkboekje mee naar huis zodat je nog rustig kan terug kijken op deze leuke workshop, jouw gedachten van die moment nog eens kan nalezen en aan de slag kan gaan met je werkpuntjes.

Wat kan je deze maand nog doen?

1. Vier de zonnewende en maak op 21 juni een klein ritueel.

• Steek een vuur of kaars aan als eerbetoon aan het licht.
• Schrijf drie dingen op die je achter je laat en drie dingen die je wilt verwelkomen.
• Je kan je briefje in een boekje plakken of verbranden.
• Sluit af met een moment van stilte of dankbaarheid.

2. Start je dag buiten.Begin je ochtend met een kop thee of koffie. Ga naar je tuin of naar het park. Adem bewust in. Kijk om je heen en voel de aarde onder je voeten.

3. Tijd voor reflectie

• Wat heb ik de afgelopen weken of maanden geleerd?
• Wat wil ik meer ruimte geven in de komende weken of maanden?
• Waar ben ik trots op?

4. Drink zonlicht, letterlijk en figuurlijk.

Laat water in een glazen fles overdag in het zonlicht staan. Drink het met de intentie om helderheid, energie en zachtheid in jezelf te versterken.

Mijn boodschap voor jullie is om vooral te genieten van al het moois wat de natuur ons geeft. 

"Een eerlijke vraag".

We zitten volop in de vakantiemaanden.

Een periode waarin velen op vakantie gaan, genieten van de zon, of eindelijk even tot rust komen.
Weg van de dagelijkse drukte, weg van het moeten.
Juist nu de rush van het werk even wegvalt voel je soms pas écht hoe je erbij zit.
Hoe het met je energie gaat. Met je lichaam. Met je innerlijke balans.

Durf jij even stil te staan?

Ik hoor het vaak mensen zeggen dat ze hulp zoeken, dat ze willen groeien, veranderen, helen.
Maar wanneer het moment daar is, blijft het stil.
De afstand blijkt te ver. De stap te groot. De afspraak wordt niet gemaakt.
Ik weet dat praktische drempels bestaan.
Maar het roept ook een eerlijke vraag op.

Hoe graag wil je écht geholpen worden?

We leven in een wereld waar alles snel moet gaan. Problemen moeten het liefst meteen opgelost worden. Een pilletje hier, een middeltje daar.
Snel, makkelijk, klaar. Maar wat gebeurt er dan echt?

Je bestrijdt de symptomen, niet de oorzaak.
Wil je werkelijk helen? Dan moet je naar de kern.
En dat vraagt iets van je. Het vraagt tijd, moed, reflectie en soms ook pijnlijk werk aan jezelf.

Je lichaam is je échte thuis.

Veel mensen staan er niet bij stil hoeveel roofbouw ze plegen op hun eigen lichaam. Ze hollen maar door, dag na dag, tot het op is.

Vaak komt het besef pas als het al te laat is. En dat is zonde. Want je hebt maar één lichaam dat je je hele leven met je meedraagt.

Toch zorgen velen beter voor hun huis, hun auto of hun smartphone dan voor hun eigen gezondheid en welzijn.

Sta eens écht stil bij de vraag.
Hoe goed zorg jij voor jezelf?
Ben jij bereid aan jezelf te werken?

Als je écht verandering wilt, wees dan bereid om de reis naar binnen te maken.
Om te voelen, te helen, te groeien.

Voel jij dat het tijd is om die stap te zetten?
Dan ben je van harte welkom.

Samen kijken we wat jij nodig hebt, op jouw tempo, op jouw pad.

"Zorg voor je lichaam. Het is de enige plek waar je écht moet wonen."

* Verbinden met de helende kracht van het bos.

Augustus is een maand waarin de natuur nog volop in bloei staat. Het is een maand van overvloed, rijping en een uitnodiging tot verstilling. Wat is er nu zaliger dan een wandeling door het bos? Die mysterieuze levende tempel van bomen, dieren en fluisterende wind.

In deze nieuwsbrief duiken we diep in de magie van het bos. Waarom het zo'n krachtige helende werking heeft, hoe je bewust kunt bosbaden, en hoe jij je werkelijk kunt verbinden met de bewoners van het woud.

Het bos is meer dan een verzameling van bomen. Het is een levend ecosysteem dat ons uitnodigt om te vertragen, te ademen en te herinneren wie we werkelijk zijn.

Bosbaden (Shinrin-yoku): bewust het bos ervaren

Oorspronkelijk afkomstig uit Japan, betekent 'Shinrin-yoku' letterlijk: baden in de atmosfeer van het bos. Het gaat niet om een sportieve wandeling, maar om een volledige overgave aan de zintuiglijke ervaring.

Wetenschappelijke én spirituele redenen voor de helende werking van het bos:

• Verlaging van stress: Bomen geven fytonciden af, stoffen die ons immuunsysteem versterken en stresshormonen verlagen.
• Diepere ademhaling: De zuivere lucht van het bos zorgt voor ontspanning en betere zuurstofopname.
• Aarding: Wandelen op natuurlijke ondergrond helpt ons energetisch te gronden. De aarde onttrekt overtollige spanning.
• Ritme van de natuur: De traagheid van bomen, de cadans van bladeren en wind, brengen ons terug naar ons eigen natuurlijke ritme.
• Energetische healing: Veel mensen ervaren het bos als een plek van rust, inspiratie en energetische zuivering. Bomen hebben een aura, een energieveld, waarmee we kunnen resoneren.

Tijdens mijn reis door Japan in 2016 raakte het me diep toen ik zag hoe ze daar met eerbied en toewijding omgaan met de natuur. In de parken voelde je bijna een heilig respect alsof elke boom een wezen is, een stille leraar. Ze weten daar dat de natuur niet iets is dat ons toebehoort maar iets waarmee we in verbinding staan.
Het is pijnlijk te zien dat dit bewustzijn hier bij velen ontbreekt.

Soms zien we bomen als een last. Ze verliezen hun bladeren, werpen schaduw waar wij net zon willen of staan letterlijk in onze weg. Maar wie even stilstaat bij hun aanwezigheid ontdekt al snel hun stille gulle bijdrage aan het leven om hen heen.

Bomen zijn meer dan alleen groen decor. Ze reguleren het grondwater, bieden verkoelende schaduw in de hete zomermaanden en hun gevallen bladeren vormen in de herfst een voedende deken voor het gras, de bodem en talloze kleine dieren. Wat op het eerste gezicht rommelig lijkt blijkt een zegen voor het ecosysteem.

In elke cyclus van hun bestaan, van het ontluiken in de lente tot het loslaten in de herfst, leren bomen ons over balans, geduld en verbondenheid. Misschien staan ze niet in onze weg maar wijzen ze ons juist de weg.

Laat augustus de maand zijn waarin je terugkeert naar je wortels. Waarin je jezelf de stilte en heling gunt van het bos. Ga wandelen. Ga voelen. Ga luisteren. En ontdek opnieuw de magie die altijd om je heen is, in het groen, in de stilte, in jou.

Voel jij de roep van het bos? Wil je de magie, stilte en helende kracht van het woud zelf ervaren?
Dan nodig ik je uit voor een wandeling waarin je de verbinding met Moeder Aarde herstelt, de fluistering van de bomen hoort en de drukte van alledag van je af laat glijden.
Een moment van thuiskomen in het bos en in jezelf.

Als extra heb ik voor klein en ook groot dit mooie verhaaltje geschreven.

"Het Hart van het Bos"

Er was eens een meisje, ze heette Luna. Ze woonde aan de rand van een groot, oud bos waar de bomen zo hoog waren dat hun toppen de wolken kriebelden.

Luna hield van het bos. Ze ging er vaak wandelen met haar blote voeten in het mos, luisterde naar het gezang van de vogels en praatte zachtjes tegen de bomen.

Op een avond, toen de zon langzaam onderging en het bos zich hulde in gouden schaduwen, hoorde ze plotseling een gefluister. Het kwam niet van de wind. Het kwam van onder een varenblad.

Luna hurkte neer en keek goed. En daar, op een glinsterend paddenstoeltje, zat een kabouter met een puntmuts die knipoogde naar de maan.

"Jij hoort ons," zei hij met een krakend stemmetje, "dus jij mag binnenkomen."

"Waar binnen?" fluisterde Luna verwonderd.

"In het Hart van het Bos," zei de kabouter. "Maar alleen als je gelooft."

De kabouter sprong van het paddenstoeltje en riep iets onverstaanbaars. Plotseling begonnen de bladeren van een oude eik te bewegen. Tussen de wortels verscheen een kleine poort, helemaal gemaakt van takjes, spinrag en eikenblad. Luna knikte en stapte erdoorheen.

Aan de andere kant was alles anders. Het bos ademde magie. Lichtgevende bloemen wiegden zachtjes, en de lucht vonkte van kleine lichtjes, elfen!

Zilverkleurige wezens vlogen om haar heen en lieten dauwdruppels in haar haar vallen. Een elfje met blauwe ogen vloog naar haar toe. "Welkom, Luna," zong ze. "Je bent in het Verborgen Rijk."

Luna werd meegenomen naar een open plek waar de Raad van het Bos bijeenkwam. Een wijze oude boom sprak in krakende taal. Naast hem zaten kabouters, elfen, een vos met gouden ogen, en zelfs een kleine draak die rookwolkjes blies van lavendelgeur.

"De mensen zijn vergeten te luisteren," zei de boom. "Ze rennen, denken en zoeken, maar vergeten te voelen. Jij voelt nog. Daarom mag jij onze boodschap dragen."

"Welke boodschap?" vroeg Luna zacht.

"Dat het bos leeft," sprak de elf. "Dat elke boom een geheugen heeft, elk dier een stem, en elk blaadje een lied. Vertel ze dat. Breng de mensen terug naar hun hart. Naar ons."

Als dank kreeg Luna een klein groen kristal, dat straalde als ochtenddauw. "Dit is het Hart van het Bos," zei de kabouter. "Als je ooit het pad kwijtraakt houd dit bij je hart, sluit je ogen en je zult ons weer vinden."

Toen ze terugkeerde door de poort, was het bos stil zoals altijd. Maar iets was anders. Luna wist dat ze niet had gedroomd. En telkens als ze wandelde voelde ze de fluistering van bladeren, het lachen van elfen in de mist, het geritsel van kaboutervoetjes tussen het mos.

Sindsdien vertelt Luna haar verhaal aan iedereen die het horen wil. Aan kinderen die nog kunnen dromen. Aan volwassenen die het vergeten zijn. En soms, als je stil bent in het bos, heel stil, dan voel je misschien ook een zachte trilling in de lucht. Een lach in de bladeren. En wie weet ook een poort tussen de wortels van een oude eik.

"Want wie gelooft, die ziet.
En wie luistert, die hoort.
En wie liefheeft… die wordt ontvangen."

Het verhaal is mijn eigendom. Mag niet zonder toestemming verder gebruikt of gekopieerd worden.  

De paardenbloem.

Helder geel, vrolijk en voor velen misschien onkruid maar achter deze bloem schuilt een diepere betekenis. Een krachtig symbool en een bron van genezing. Fysiek en spiritueel.

De Paardenbloem is gewijd aan Sunna, de Germaanse godin van de zon en kunnen gebruikt worden als offer aan haar.

De paardenbloem is een echte overlever. Ze groeit op stoepen, in grasvelden, tussen stenen en daar waar er maar een beetje aarde is.

Haar wortels gaan diep en zijn sterk, haar levensenergie is groot.

Spirituele boodschap

De paardenbloem is een meester in transformatie, van een knop tot bloem tot een pluizige bol vol zaadjes met elk een eigen boodschap.

De gele bloem symboliseert levenslust ,zonnekracht en het innerlijke kind. Ze nodigt je uit om te spelen, te lachen en te genieten van het moment.

De wortel staat voor gronding en innerlijke kracht. Ze leert ons stevig te staan in wie we zijn.

De pluizenbol is een teken van loslaten en vertrouwen. Laat jouw dromen, je wensen en zorgen meevoeren met de wind.

Betekenis

• Veerkracht: ze groeit overal en zelfs op de meeste onverwachte plaatsen. Een herinnering dat jij ook kunt bloeien, zelfs in moeilijke omstandigheden.
• Loslaten: de pluizige zaadjes worden door de wind meegenomen en nodigen ons uit om oude overtuigingen, angsten of verdriet los te laten.
• Verlangen en wensen: wie heeft er als kind niet eens geblazen op die mooie pluizenbollen en een wens gedaan? Ze herinnert ons aan de kracht van intentie en hoop.
• Transformatie: van knop naar bloem naar pluizenbol, de paardenbloem is een meester in overgangen. Ze helpt je om veranderingen in je leven te omarmen.

Wees niet bang om op te vallen, ook al lijk je anders. Groei en laat je licht schijnen. Laat los wat je niet meer dient of nodig hebt en vertrouw erop dat het leven jou draagt. "Ik groei en ik bloei precies waar ik ben."

In de kruidengeneeskunde wordt de paardenbloem al eeuwenlang gebruikt. Dit voor onder andere:

• Reinigend: de bladeren werken vocht afdrijvend en ondersteunen de nieren.
• Spijsvertering: de wortel stimuleert de lever en galblaas.
• Voedzaam: rijk aan vitamine A, C, K en mineralen zoals ijzer, calcium en magnesium.

Verder ga ik er niet over uitweiden aangezien ik geen herborist of arts ben, en ook al zijn kruiden zeer heilzaam, het is altijd opletten als je reguliere medicatie neemt. Dus wil je kruiden innemen als medicijn, vraag raad aan een herborist of arts.

Uitwendig gebruik

• Het witte melksap uit de stengel helpt bij wratten.
• Een lotion, gemaakt van een sterke thee van de bloemen, om de huid te reinigen.
• Een bad met bladeren en bloemen, om de huid te reinigen.
• Een oogbad, gemaakt van de thee van de bladeren, bij vermoeide of geïrriteerde ogen.

In de keuken

• Bloemen: verwijder de groene kelkblaadjes en gebruik alleen de gele bloemblaadjes. Bloemen kunnen rauw worden gegeten of worden gebruikt om gelei, honing, wijn, thee, siropen en andere zoetigheden te maken. Je kan ze stomen of wokken en ze gaan goed samen met knoflook, bieslook en honing.
• Blad: was en droog de bladeren en snijd ze in stukjes voordat je ze gebruikt in salades, soepen, stoofschotels, pesto, smoothies, soep en stamppot. Let op dat de bladeren wat bitter kunnen zijn, dus het is misschien beter om ze te combineren met andere smaken.
• Wortel: schil de wortels en snijd ze in stukjes voordat je ze gebruikt. Met de paardenbloemwortels kan je salades, soepen, stoofschotels en koffie maken.
• Bloemknoppen: pluk de bloemknoppen voordat ze volledig open zijn en gebruik ze om kappertjes en tempura van te maken.

Balans.

De zomer heeft ons verwarmd, gevoed en opgeladen. Nu, in september, voelen we de eerste fluisteringen van de herfst.

We staan op een drempel. Niet meer volledig zomer, maar ook nog niet helemaal herfst.

September beweegt ons van Lughnasadh (het eerste oogstfeest) naar Mabon (de herfstequinox). Het is een periode van balans, waarin licht en donker elkaar ontmoeten. Overdag voelen we nog de warmte van de zon, maar 's avonds kruipt de koelte al naar binnen. Het is een magische tijd, een drempelmoment.

Dit 'tussen de werelden' herinnert ons eraan dat wijzelf ook bruggenbouwers zijn,

• tussen actie en rust
• tussen buitenwereld en innerlijke wereld
• tussen vasthouden en loslaten

Het is in dit evenwicht dat we onze kracht vinden. Door stil te staan bij beide kanten, ervaren we dat het leven niet zwart of wit is, maar een voortdurende dans van seizoenen, ritmes en energieën.

September is zo'n rijke maand, vol lagen, symboliek en energie.

Wie we ook weer mogen verwelkomen, al dan niet met plezier, is de spin.
Deze weeft haar web glinsterend in de ochtenddauw met geduld, precisie en toewijding. Elk draadje dat ze spint, lijkt op zichzelf te staan, maar is onlosmakelijk verbonden met het geheel. Geen draad is overbodig, elke verbinding draagt bij aan de stevigheid en de schoonheid van het web.

Zo is het ook met ons leven. Elk moment, elke ontmoeting, elke keuze die we maken, is als een draad in ons persoonlijke web. Soms lijkt een ervaring op zichzelf niet veel te betekenen, maar later ontdekken we hoe ze samenhangt met andere momenten. Net als in een spinnenweb ontstaat er een groter patroon waarin alles met elkaar verweven is.

En soms is het nodig om ook daar naar te kijken wat ons nog dient en wat niet.

En zo nemen we stappen die ons herinneren dat loslaten geen einde is, maar een uitnodiging tot vernieuwing. Moge jouw pad in september verlicht worden door wijsheid, verbondenheid en overvloed. Laten we de komende weken met aandacht leven, en de rijkdom van dit seizoen omarmen."

September het seizoen van loslaten en leuke ritueeltjes.

Herfst.

Als we rondom ons kijken zien we het landschap veranderen in prachtige schilderijtjes van geel, rood, goud en bruine kleuren. De bomen laten hun bladeren los en gaan stilaan in rust.

Een zalige tijd om boswandelingen te maken en de schatten te ontdekken die de natuur ons geeft. Tussen het mos vinden we eikels, kastanjes, beukennootjes en paddenstoelen, elk met hun verhaal en wijsheid.

• Eikels staan symbool voor potentie en kracht. Zo klein en toch met de machtige eik in zich verborgen. Hij herinnert ons eraan dat grootse dingen vaak beginnen met iets klein, een idee, een zaadje, een nieuw begin.

• De beukennoot vertegenwoordigt overvloed en voeding. Dit nootje is bescheiden maar voedzaam, een teken dat de aarde geeft aan wie gul is. De beukenboom zelf straalt rust en waardigheid uit en nodigt ons uit om stevig geworteld te blijven, hoe de wind ook waait.

• De kastanje met haar stekelige omhulsel en glanzend hart leert ons over bescherming en openheid. Soms hebben we een harde schil nodig om onszelf te beschermen, maar uiteindelijk is het de bedoeling dat we ons openen en tonen wie we werkelijk zijn. In het hart van elke kastanje schuilt warmte, zachtheid en levensenergie.

• En dan een van mijn favoriete wonderen van het bos, de paddenstoelen. Ze zijn mysterieus, magisch en stil. Ze verrijzen uit de aarde als boodschappers van het onzichtbare. Hun netwerk van draden diep onder onze voeten verbindt de bomen en wortels met elkaar.

Samen vormen deze geschenken van het bos een les in vertrouwen, transformatie en verbondenheid. De herfst laat ons zien dat er schoonheid schuilt in verandering dat zelfs wanneer de wereld haar bladeren verliest, er in de aarde nieuw leven wordt voorbereid.

En dan kom ik bij één van mijn 2 favoriete periodes van het jaar.

Halloween.

Wanneer oktober zijn laatste dag nadert, verschijnt de nacht van Halloween, of Samhain, het feest van overgang en herinnering. Dan is de sluier tussen de werelden dun en zijn de stemmen van onze voorouders voelbaar in het ruisen van de wind. We eren hen met licht, met liefde en met dankbaarheid.

Halloween is een tijd van mysterie, magie en introspectie. Een moment om stil te staan bij alles wat voorbij is en ruimte te maken voor wat zal komen. De uitgeholde pompoen met haar flakkerend kaarslicht herinnert ons eraan dat zelfs in de donkerste nacht het licht in ons blijft branden.

De pompoen is hét symbool van Halloween, rond, vol en straal oranje als een klein zonnetje in de nacht. Ze herinnert ons aan overvloed, bescherming en licht. Wanneer we haar uithollen en er een kaarsje in plaatsen brengen we letterlijk licht in de duisternis. Vroeger geloofde men dat dit licht boze geesten op afstand hield maar in wezen is het ook een ritueel van innerlijke kracht, het vuur dat in ons brandt, zelfs als de wereld koeler en stiller wordt.

Een pompoen op je vensterbank of voor de deur is als een vriendelijk baken van warmte en welkom. Ze nodigt licht en vreugde uit in huis, en herinnert ons eraan dat elke vlam, hoe klein ook, een verschil maakt in het donker.

Binnenkort is het herfstvakantie. Ga zoveel je kan gaan wandelen en genieten van de natuur. Laat je kinderen wat bladeren verzamelen en maak er mooie schilderijtjes van, maak figuurtjes van de vruchten van het bos.

Veel plezier.

Loslaten.

November brengt zijn eigen magie met zich mee. De vurige tinten van de herfst maken langzaam plaats voor een stille zachte sfeer. De bladeren vallen, de wind neemt toe en het is een tijd van loslaten, van reflectie, van rust.

Halloween is achter de rug en misschien voel je net als ik dat het feest van Sinterklaas niet meer is wat het vroeger was. Waar het ooit één mystieke figuur was die je als kind met verwachting en verwondering vulde, kom je hem nu op elke straathoek tegen. Zijn boodschap van "er zijn geen stoute kinderen" laat me soms fronsen want wat betekent dat voor kinderen die worstelen? Voor kinderen die grenzen nodig hebben om te groeien?

Daarom voor mij halloween buiten en welkom aan de kerstboom in mijn huis. Niet voor het feest zelf, maar voor het licht. De warme gloed van de lampjes verdrijft de duisternis van de steeds kortere dagen. Het is een vorm van thuiskomen, een herinnering aan zachtheid, rust, warmte en verbinding.

2025 heeft ons uitgedaagd, heen en weer geschud, geconfronteerd. Veel mocht afgerond worden. Oude stukken kwamen opnieuw boven en lieten zich even zien om daarna toch echt opgeruimd te worden. Niet alleen fysiek maar vooral op emotioneel vlak was het voor velen van ons lastig. Ook ik heb een les gehad op vlak van relaties maar gelukkig heb ik nu op tijd de rode vlaggen gezien en weet ik zeker wat ik niet meer wil. Ik ervaar dit als een grote schoonmaak van de ziel, een afronding van wat achter ons ligt. We maken ons klaar voor een nieuw pad, een nieuw hoofdstuk. Nog een goed maandje om nog eens om te kijken of alles wel degelijk is afgewerkt voor we aan een nieuwe start kunnen beginnen.

De herfst herinnert ons eraan dat loslaten even natuurlijk is als groeien. Kijk maar naar de natuur, die laat ook alles los en trekt zich terug om in rust te gaan zodat deze in de lente genoeg energie heeft opgedaan om weer opnieuw te stralen.

En terwijl de dagen korter worden mogen ook wij een stap trager zetten, ons terugtrekken. Met minder prikkels, met meer rust. In een wereld vol schermen, licht en eindeloze stroom informatie is er een dringende behoefte om de stilte weer toe te laten. Onze hersenen hebben rust nodig. Onze harten ook.

Dit is het moment om terug te keren naar het ritme van de natuur. Naar eenvoud. Naar vertraging. Naar warmte en verbinding. Niet gericht op doen maar op zijn.

Zachtheid.

Hier is hij dan, de laatste nieuwsbrief van 2025. Wat een jaar en toen ik dacht dat het wat rustiger ging worden kreeg ik er nog een kleine voedselvergiftiging bij, verplichte rust en dieet. Nou, ik en rusten gaan niet altijd zo goed samen maar ik heb geleerd dat het oké, dat dit niet lui zijn is maar dat je lichaam dit nodig heeft. Sinds ik in 2020 een emotionele en lichamelijke burn- out heb gehad wil mijn lichaam niet meer doen wat ik wil, eerlijk gezegd denk ik soms nog dat ik 3x7 ben. Helaas. Aanvaarden was en is soms nog moeilijk. Het is wat het is of ik het nu leuk vind of niet.

Maar 2026 staat voor de deur en daar kijk ik toch met veel positiviteit naar uit.

Hier wat tips om je voor te bereiden op 2026.

Stel jezelf eens deze vragen terwijl je met een warme choco onder je dekentje zit:

• Waar ben ik dit jaar trots op, zelfs al lijkt het klein?
• Wat heeft mij sterker gemaakt, zonder dat ik het meteen doorhad?
• Wat wil ik met liefde achterlaten in 2025, zodat ik lichter het nieuwe jaar in stap?

Je hoeft niks te forceren. Wat klaar is om te vertrekken, vertrekt vanzelf. Wat mag blijven, blijft.

Yule: Midwinter (21 december): de terugkeer van het licht.

Op 21 december bereiken we het diepste punt van de winter, de langste nacht. Maar net daar, precies op dat donkerste moment, wordt het licht opnieuw geboren.

Een klein ritueel kan zoveel doen:

• Steek een kaars aan.
• Denk rustig aan één ding dat je achterlaat in 2025.
• Adem diep in en voel hoe de warmte van de kaars je hart verzacht.
• Fluister een zachte wens voor 2026: iets eenvoudigs, iets wat je ziel verwarmt.

Yule herinnert ons eraan dat zelfs in de donkerste periode het licht altijd terugkeert, buiten én in jou.

Kleine winterrituelen.

Winter is niet bedoeld om vol gas te leven. Het is een seizoen dat ons uitnodigt om onszelf te omhullen in rust en warmte.

• Neem 's avonds een dekentje, maak thee of warme choco.
• Leg je handen op je hart en stel je een klein haardvuurtje voor dat in je borst brandt.
• Laat de warmte zich verspreiden door je schouders, buik en benen.

Dit eenvoudige ritueel helpt je om spanning los te laten en jezelf weer even "thuis" te voelen.

Persoonlijke groei: leven in je nieuwe ritme.

Wie ooit een burn-out heeft doorstaan, herkent het: je kunt niet meer terug naar wie je vroeger was en dat hoeft ook niet.

Je nieuwe ritme is geen verlies.
Het is een teken van wijsheid.
Je lichaam fluistert: "Ik wil je nog een heel leven meenemen, maar dan wel zachtjes."
En dat is oké. Je hoeft niemand iets te bewijzen.

Zachtheid is geen teken van zwakte, het is kracht in een andere vorm.

Houden van.

Stilletjes aan begint de natuur te ontwaken.
Ik was onlangs aan het wandelen in het bos en hoewel de bomen er nog wat triest bij staan, was er toch kleur te zien.

Mosjes, in verschillende kleuren en vormen. Zo klein, zo krachtig. Ze groeien waar het vochtig en stil is, zonder haast, zonder lawaai. Ik hou van mosjes. Ze herinneren me eraan dat groei vaak zacht en onopvallend begint.

En misschien is dat ook wat deze tijd van het jaar ons wil tonen. Terwijl de natuur zich langzaam weer opent, worden ook wij uitgenodigd om even stil te staan bij wat er in ons leeft. Bij wat aandacht nodig heeft. Bij wat liefde vraagt.

Dat brengt me vanzelf bij Valentijn.
Ik heb eens opgezocht hoe en waar dit is ontstaan, maar de meningen zijn verschillend. Wat voor mij wel duidelijk is, is dat net zoals bij vele andere feestdagen Valentijn sterk wordt uitgebuit. Ik vind het triest dat liefde zo commercieel is geworden, alsof ze afhangt van cadeaus en materialisme.

Voor mij betekent houden van helemaal niet "duur" of "groots". Liefde zit in respect, in hoe iemand je behandelt, in de kleine dingen, dag in dag uit. Daar zie je of iemand echt van je houdt.
En ja, iets geven op Valentijn mag gerust, zolang het ook voelbaar is het hele jaar door.

Iemand zei onlangs tegen mij: "Valentijn?" "Ik heb er niets mee, ik ben alleen."
Dan zeg ik: nee, je bent niet alleen. Jij bent er.
Jij, de allerbelangrijkste persoon in je leven. De enige die je elke dag aankijkt in de spiegel. Die 24 op 24, 7 op 7 bij je is. In goede en moeilijke dagen.

Begin eerst met die persoon graag te zien. Want als jij jezelf niet graag ziet, hoe kan je dan een ander oprecht graag zien?

En net in deze periode begint ook het Chinees Nieuwjaar. We stappen het Jaar van het Paard binnen.
Het paard staat symbool voor vrijheid, levensenergie, kracht en trouw blijven aan jezelf. Het nodigt ons uit om in beweging te komen, niet vanuit haast, maar vanuit innerlijk voelen.

Het paard volgt zijn eigen ritme. Het laat zich niet dwingen, maar beweegt wanneer iets klopt. Dit is een mooie boodschap voor ons allemaal. Durf te luisteren naar wat jij nodig hebt. Durf jouw pad te kiezen, ook als dat anders is dan dat van de rest.

Laat ons eerlijk zijn naar onszelf. Laat oude patronen los die je klein houden en maak ruimte voor meer vrijheid, vreugde en levenslust. Ware kracht zit niet in luid zijn, maar in trouw blijven aan wie je diep vanbinnen bent.

Misschien is dit een mooi moment om even stil te staan bij de vragen:
Waar verlang ik écht naar?
Wat wil ik in beweging zetten in mijn leven?

En misschien begint dat allemaal heel eenvoudig met liefde voor jezelf.

En vele mensen hebben daar moeite mee.

Bij deze stuur ik jullie heel veel licht en liefde en tot de volgende maand.